Als je dit voelt, dan is er hoogstwaarschijnlijk binnen in jou, soms nog niet zichtbaar voor de buitenwereld, paniek. Er zijn gedachten over wat er precies aan de hand is, hoe jij jouw kind weer op de rails krijgt en waar je aan moet kloppen. 

“Ik val meteen met de deur in huis want graag wil ik je vragen om stil te staan bij het volgende:
Wat krijgt jouw kind mee als jij denkt dat er iets is met hem?
Aan welke verwachtingen moet hij voldoen?
Wat wil jij dat hij gaat geloven over zichzelf?

Dit is best een pittige vraag om over na te denken. Dat weet ik. En ik ga je niet laten zwemmen in eventuele schuldgevoelens omdat ik geloof in dynamiek en niet in schuld en neem je nu mee. 

Stel je even voor

Dit gaat niet alleen over de “zwaardere” gedachten zoals autisme of adhd maar over alles waar je kind liet merken dat er iets speelt of speelde. Hij huilde bijvoorbeeld veel, is veel in strijd, opent niet, eet slecht, slaapt slecht, is brutaal, luistert niet, haalt slechte cijfers, presteert onder op school of heeft een laag zelfbeeld. Of: hij wordt gepest, pestte, was of is heel onzeker, is snel of vaak boos, angstig of verdrietig. 

Het eerste wat je voelt is een angstgevoel gevolgd door een gedachte: “Wat is er aan de hand”.
Als moeder vóel je namelijk dat er iets aan de hand is maar je kunt nog niet altijd de vinger erop leggen. 
Dan begint er een cyclus af te spelen van zorgen, gedachten, uitpluiswerk en oplossingen voor het gedrag en de behoeftes van je kind. Dit doe je voor je kind. Omdat je ziet dat hij niet lekker in zijn vel zit en om je kind gelukkig te maken of in ieder geval te zorgen dat hij zich goed voelt. 

Nu komt de discrepantie: Het kind ervaart vaak geen probleem als je het aan hem vraagt. Dat betekent overigens niet dat er geen probleem is, maar een kind ervaart niet zo snel een probleem en dat heeft een aantal redenen: 

1) Het kind verwerkt veel via “het spel”.  Spelen is enorm belangrijk om zijn emoties te reguleren maar ook om te verwerken. 

2) Als je diep van binnen voelt, voel je dat er niets mis is met jou. Je voelt dat er niets mis is  met je, of dat je moet zoeken naar geluk. Een kind staat nog veel dichter bij deze waarheid 

3) Een kind, zeker tot 8/9 jaar, is niet volledig geïdentificeerd met zijn probleem. Dat houdt in dat hij niet ís wat hij voelt. Maar hij is. Pubers hebben een sterke mening en willen zich geen probleem laten aanpraten.

Desalniettemin betekent het niet dat je als moeder niet gelijk hebt. Integendeel, vaak klopt je gevoel. 
Maar waarom dan die pittige vragen aan het begin van deze blog?

De taart

Ik maak altijd de vergelijking met een taart. Als je naar de bakker gaat en je bestelt een hele taart maar zegt tegen de bakker: “Haal die punt er maar uit, want die is niet goed genoeg”  dan zeg je in feite tegen de bakker:  “je hebt een perfecte taart gebakken maar dat ene puntje, ook al is het perfect, dat hoef ik niet”.

Stel dat jij en de vader van je kind de bakkers zijn. Er komt een perfecte taart (jouw kind) uit jullie. Vervolgens zeg je: “Dat stukje uit die taart is niet goed (bijvoorbeeld laag zelfbeeld) dat moet weg”. Hoe kan een stukje perfecte taart, uit een perfecte taart, niet goed genoeg zijn? Wat maakt dat dat het niet goed genoeg is? Misschien helpt het lage zelfbeeld jouw kind enorm om school, prikkels en afwijzing te overleven op dit moment. De vraagt rijst: Moet je wel willen dat je kind dit verandert? Want wat levert het hem op?

En dan kom je bij het punt: “maar mijn moederinstinct dan?” Ook dat gevoel klopt. En op dit moment zijn we collectief nog nooit zoveel met de behoeftes van onze kinderen bezig geweest. Die gevoelens en behoeftes te erkennen en hen te geven wat wij gemist hebben. Dat is een ingang om de kinderen gelukkig te maken. En ik geloof dat we, zonder het door te hebben, ook of vooral bezig zijn met het vervullen van behoeftes die wij hebben gemist in onze jeugd via de kinderen. En dat is waar kinderen geen verantwoordelijkheid voor kunnen of willen nemen en daarom ook onbewust aangeven dat zij geen probleem ervaren of strijd leveren. 

Ik geloof heilig in het feit dat een kind zijn eigen rugzakje met problemen heeft maar ook de talenten om ze op te lossen of aan te gaan. Wat zou er gebeuren als je je kind niet wilt veranderen? Dat je uitgaat van zijn vol-waardigheid. Van zijn heelheid? Dat je accepteert dat hij ook verdrietig, onzeker of druk is maar ook werkelijk accepteert?

“Ik geloof heilig in het feit
dat een kind zijn eigen rugzakje met problemen heeft
maar ook de talenten om ze op te lossen of aan te gaan”

Wat dan wel? 

Er is niets mis mee om je kind te willen begeleiden naar geluk. Daar ben je moeder voor en heb je een groot liefdevol hart voor. Om wat voor je kind te kunnen doen als jij voelt: “er is wat” en waardoor hij zichzelf kan blijven zien als volwaardig en als de hele taart, is als eerste hem volledig te accepteren zoals hij is. Met zijn kanten die jij graag anders ziet maar ook de kanten waar hij al voldoet aan de verwachtingen. Je kunt pas iets veranderen als je iets neemt zoals het is. Zodra jij aan iets begint om het anders te maken of te veranderen is er geen acceptatie en daardoor onrust.

Nog veel belangrijker is om te wachten op de uitnodiging. Wacht op de vraag. Wacht op de opening. Totdat jouw kind er mee komt. Of totdat je voelt (bij jonge kinderen): “er is een vraag”. Een hele belangrijke en uitnodigende manier is om vragen te stellen aan je kind. Als je dat nog niet kunt, leer om die vragen te stellen. Leer op een coachende manier met je kind te communiceren. Waardoor je een stapje terug doet, bij jezelf na te gaan welk “probleem” je wilt oplossen en daardoor antwoorden van je kind krijgt die vol bezielde wijsheid zitten.

En last but not least: Probeer om te streven naar het moment dat jouw eigen belang kleiner is dan het  belang van je kind of het grotere geheel. Streven naar het punt dat hij niet hoeft te veranderen omdat je als moeder gelukkig wordt. 

Als je hier naartoe wilt of kunt groeien dan groei je naar een innerlijke veiligheid. Je leert om bij jezelf te blijven en te vertrouwen op je gevoel en je ‘weten’. Je wordt een vangnet ook al ben je ziek of gestressed doo het werk. Je kind voelt dat je stabiel bent en blijft ook al stormt het.  

Er is niets mis met jou of je kind

Wat ik je mee wil geven is dat er in de essentie niets mis is met jou en jouw gevoel en ook niets mis met jouw kind. Als jij je kind vanuit de heelheid kunt bekijken en zelf kunt groeien naar eigen-waarde en innerlijke veiligheid geef jij jouw kind het allergrootste cadeau wat je ooit zou kunnen geven: Het vangnet.  

Wil je hier over meepraten of dieper op ingaan kun je meekijken met koffietijd of meteen beginnen en de 9 pagina’s van mijn 86 pagina tellende thuiscursus: “rust voor rennende moeders” downloaden. 

Ik ben benieuwd naar jouw gedachten over dit artikel en zou het leuk vinden als je deze wilt delen hieronder aan de pagina. 

Liefs

Mariska

Kijk de eerstvolgende keer mee met koffietijd