Als er iets is wat kinderen je laten voelen is dat diepe onzekere gevoel of het wel goed genoeg is. Als ze klein zijn zullen ze je het wel laten voelen door te huilen als je ze eten hebt gegeven. Of een luier hebt verschoond. Een boertje hebt gelaten. Tandjes gechecked hebt. En krampen niet aanwezig zijn. WAT DAN WEL?? Roep je wanhopig met je handen in het haar als ze blijven huilen. En als ze ouder worden, zullen ze het bevestigen dat het eten niet goed genoeg is; “gatver! Gaan we dát eten?, ik heb geen schone onderbroeken meer!”. “Pff vakantie? Ik blijf liever thuis”…grr het is ook nooit goed genoeg!

Er zijn een aantal dingen die je dan gaat doen

Pleasen is er 1 van. Vrouwen kunnen dat. Een ander gelukkig maken. Zorgen dat de ander niet boos of ongemakkelijk is. Voelen. Voelen wat de ander mist en nodig heeft. En dan alle heavy load shit gaan dragen voor de ander. Iets met de wereld op je nek nemen.

Multitaskend, jezelf vergetend, zwetend en onbewust in paniek de dag doorrennend hopend dat ze vroeg naar bed kunnen

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik dit nog maar 1 dag doe, leg ik mijn kinderen niet meer liefdevol op bed. Heb ik savonds vooral oplaadtijd nodig in plaats van dat het ontspanning en plezier is als ik op de bank plof. En groeit er weer een bak aan schuldgevoel in me. En begin ik de volgende dag ruk.

Ik heb ontdekt, en leer dat “mijn” moeders ook, dat ontspanning en rust de sleutel zijn. Dat je dat bereikt door een combinatie van mindset, bewustzijn, juiste voeding en ‘nee’, of misschien wel JA, leren zeggen is. Omdat het gevoel van waarde-vol zijn, van eigen waarde en van goed genoeg zijn als onbewuste overtuigingen jou diepste geloof worden en jou overdag, en ook savonds en snachts, rust geven. Moet je je voorstellen dat je niet meer hoeft te knokken, afstand hoeft te nemen of gevoel moet negeren omdat je het allemaal aan kunt. En je liefde kunt ontvangen en geven. Zodat jij niet meer leeg loopt. Ik hoor graag van je als ik je mag helpen.

Liefs,

Mariska