“Ik ben er laatst achter gekomen dat ik hsp heb en mijn kind ook”

Een zin die ik veel hoor in mijn praktijk. “Ah je bent een vechter en je hebt heel veel geknokt in je leven? Letterlijk of figuurlijk?” vraag ik erachteraan.

“Ja” is het antwoord standaard. En als je hier ja op zegt weet ik dat je vaak moe bent. Dat je heel hard je best doet. Dat je meer ziet, voelt en weet dan anderen. En dat dat mede komt omdat je veel situaties in je leven hebt meegemaakt die je over je grenzen hebben getrokken in al jouw onschuld. Dat heeft een diep gevoel van onveiligheid opgeleverd want voor je het weet doe of moet je iets doen wat een ander wilt. Krijg je linksom of rechtsom een klap in je gezicht zonder dat je het door hebt en zit je vol spanning, paniek, onmacht en angst. Waardoor je voornamelijk de buitenwereld scant op onveiligheid zodra je de deur opendoet.

Hormoonhuishouding

Die onveiligheid geeft een reactie in het lichaam. Het zenuwstelsel is de ingang naar onze hormoonhuishouding. De hormoonhuishouding regelt en bepaalt voor een heel groot deel hoe jij je voelt. Gestressed of niet gestressed. Als jij je hand verbrandt aan het gasfornuis geeft je zenuwstelsel een signaal af naar de hersenen waar de hormonen aangestuurd worden. Die geeft cortisol en adrenaline, onze stresshormonen, af zodat je een situatie kunt overleven door het vluchten, vechten of bevriezen. Wanneer je heel vaak verhitte situaties hebt meegekregen zoals ruziënde ouders, een pestverleden, misbruik, of andere spanningen, dan lijken die situaties allemaal op het verbranden van je hand door de schrikreactie en alertheid van je systeem.

Je staat “aan”

Het zenuwstelstel van een hsp’er staat dus aan. Dat betekent dat diegene antenneschotels heeft in plaats van oren. Vergrootglazen heeft in plaats van ogen. Schrikkeldraad in plaats van huid. En een laseralarm in plaats van intuïtie. Ze hebben een heel hoog gevoel van onveiligheid. Een gevoel dat er ieder moment vanuit een bepaalde hoek een klap kan komen. Want! Je bent gericht op onveiligheid en overleving: Waar is de ruzie? Krijg ik een afwijzing? Waarom zegt diegene niets? Doe ik het goed? Vinden ze me stom? Krijg ik een klap? Allemaal gericht op de ander en waar hij of zij zit qua energie. Er mist een grote mate aan ontspanning van dat zenuwstelsel. De andere kant ervan is dat je intens en keihard kunt genieten en dus makkelijk kan ontspannen van de natuur, eten of seks. Maar dat is vaak niet voldoende of soms zelfs een vlucht waardoor ontspanning over het algemeen een probleem wordt.

En dan krijg of heb je ook nog kinderen

Als je al moe, oververhit, geprikkeld en gespannen was, zal dat alleen maar erger worden als je kinderen krijgt of hebt. Zeker als je nog niet bewust bent van de patronen die je hebt opgebouwd aan de hand van die onveiligheid zoals grenzen lastig kunnen bepalen en of bewaken en als je het doet, het vaak uit overbelasting is en minder uit daadwerkelijk voelen waar je grens ligt in plaats vanuit eigen-waarde. Je zult je kinderen niet veel anders leren dan wat jij nu doet als jij niet leert om die spanning te ontspannen.

Heb of ben jij de persoon met schotelantennes, vergrootglazen en schrikkeldraad?

Mis je vaak houvast, vertrouwen en vooral steun? Ik snap je. Want het is ook allemaal niet makkelijk geweest. En dat is het misschien nog niet. Je werkt hard. Verdient vaak beter dan wat je nu krijgt. Je mist erkenning en waardering. En een arm om je heen als je dat het hardste nodig hebt.
Hoe zou het zijn als jij jezelf toe gaat staan om hier hulp bij te aanvaarden? Dat je gaat leren om te ontspannen. Je radar in te zetten om je eigen veiligheid te creëren in je lijf.

Liefs,

Mariska